M

A’Beckett Tower: Δοκιμές με τη θεωρία χρωμάτων του Γκαίτε ― 

Ο πύργος κατοικιών A’Beckett Tower, που βρίσκεται σε ένα οικόπεδο 900m² στο κέντρο της Μελβούρνης, είναι πιλοτικό έργο για ενίσχυση των κενών του κέντρου της πόλης με κατοικία, σχεδιασμένο από τους Elenberg Fraser Architects. Με 287 διαμερίσματα, ο πύργος γίνεται υπόδειγμα στη διαχείριση της επανάληψης, μέσα από τη δημιουργική χρήση του χρώματος. Το κτίριο ύψους 33 ορόφων εντάσσεται στο αστικό και φυσικό του περιβάλλον, βάζοντας τους δικούς του όρους.

Η μετάβαση από τη βάση προς τον πύργο είναι αντισυμβατική, με μία λεπτή ζώνη διαμερισμάτων γύρω από το πάρκινγκ. Η πρόσβαση εκεί γίνεται με ανελκυστήρα οχημάτων, απελευθερώνοντας το επίπεδο του δρόμου από ράμπες.

Μπαίνοντας κανείς στο εσωτερικό, βρίσκεται σε ένα σύμπαν όπου περιμένει να συναντήσει τον Maxwell Smart και την Agent 99. Τα εσωτερικά των διαμερισμάτων αγκαλιάζουν την ανωνυμία της ζωής στην πόλη, επιτρέποντας στον κάθε κάτοικο να διαλέξει τη δική του περιπέτεια. Με 347 στέγαστρα σε 16 διαφορετικά χρώματα, μπορεί κανείς εύκολα να κάνει την παρανόηση ότι οι Elenberg Fraser προσπαθούν να ενταχθούν στο αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Αντίθετα όμως, εξερευνούν τις αισθητηριακές ιδιότητες του χρώματος παρά τις συμβολικές και αναπαραστατικές του διαστάσεις, δοκιμάζοντας τη θεωρία χρωμάτων του Γκαίτε.

Οι αρχιτέκτονες στρέφουν το ενδιαφέρον τους στο πώς το σώμα αντιδρά μέσα στο αδιαβάθημητο χρωματικό πεδίο και το επεξεργάζεται, παρά στο τι νοήματα αποδίδει το μυαλό σε συγκεκριμένα χρωματικά στοιχεία. Κι όμως, δεδομένου ότι τα στέγαστρα λειτουργούν για να κρατούν τη ζέστη μακριά από το κτίριο, η χρωματική παλέτα αντιστοιχεί στο άνυδρο τοπίο της Αυστραλίας.

Η θεωρία του Γκαίτε αντιλαμβάνεται το χρώμα ως ένα φαινόμενο που βρίσκεται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Καθώς κανείς κινείται γύρω από τον πύργο, η σκούρα εντύπωση των στεγάστρων ανοίγεται προς το χρωματικό φάσμα, μέχρι αυτή η εντύπωση να γίνει φως. Μια τέτοια αρχιτεκτονική προϋποθέτει την εξέτασή της από πολλές και διαφορετικές οπτικές γωνίες, σαν κινηματογραφική εμπειρία. Την ίδια στιγμή, το κτίριο μπορεί να διαβαστεί και ως ενιαίο, ενώ οι λεπτομέρειες του συστήματος σκίασης φέρνουν την κλίμακά του στο επίπεδο του βιομηχανικού σχεδιασμού. Η πόλη είναι τα πράγματα όπως είναι και όπως φτιάχνονται. Κάποιες φορές τα στέγαστρα μοιάζουν να ξεκολλάνε από το κτίριο, κατασκευάζοντας ένα ανεξάρτητο πλέγμα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τους.

Το πάρκινγκ του πύργου επενδύεται με όψη από διάτρητα φύλλα, σε σχέδιο του John Warwicker της ομάδας tomato. Η εικονογραφία παίζει με το νεανικό περιβάλλον της συνοικίας καθώς εκεί βρίσκεται το πανεπιστήμιο, κάνοντας αναφορές στη σκέψη που προήλθε από τη Γαλλία τη δεκαετία του ’60. Αυτό το ενσωματωμένο έργο τέχνης υπογραμμίζει τη στενή σχέση του πύργου με την εκπαιδευτική κοινότητα και τη γειτνίασή του με το πανεπιστήμιο RMIT, δίνοντας μία ιδέα από το πανεπιστημιακό περιβάλλον πίσω σε αυτό.

Με την είσοδο στο lobby, με το βλέμμα να πέφτει πάνω σε έργα τέχνης του Daniel Crooks και του John Warwicker, γίνεται σαφές ότι το κτίριο δεν είναι ο τυπικός πύργος κατοικιών του κέντρου της πόλης. Σε αντίθεση με το εξωτερικό, τα εσωτερικά των διαμερισμάτων είναι ασπρόμαυρα, φαινομενικά χωρίς χρώμα. Κι όμως, οι εντυπώσεις ξεγελούν, καθώς το περιβάλλον είναι γεμάτο εκπλήξεις, όπως το έντονο κόκκινο στο εσωτερικό των συρταριών ή τα χέρια που ξεφυτρώνουν από τους τοίχους και γίνονται κρεμάστρες.

Κινητοί τοίχοι επιτρέπουν τη διαμόρφωση των χώρων κατά βούληση. Όταν κλείνουν, αποκόπτουν τα υπνοδωμάτια από τα καθιστικά, ενώ όταν ανοίγουν αυξάνουν τον ωφέλιμο χώρο δημιουργώντας ένα μεγάλο master υπνοδωμάτιο. Αδιαφανές κρύσταλλο και καθρέφτες διατηρούν την ιδιωτικότητα, ενώ παίζουν με το φως και τη σκιά. Τα διαμερίσματα επιπλέον διαθέτουν μπαλκόνια, που είναι το τέλειο μέρος για να στήσει κάποιος ένα τηλεσκόπιο. Εσωτερικά και εξωτερικά, η αρχιτεκτονική του πύργου Beckett είναι κινηματογραφική, όπου κάθε κάτοικος μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής της δικής του παραγωγής.